خردمند پیری در دشتی پوشیده از برف قدم می زد که به زن گریانی رسید.
پرسید: چرا می گریی؟
- چون به زندگی ام می اندیشم, به جوانی ام, به زیبایی ای که در آینه می دیدم, و به مردی که دوستش داشتم. خداوند بی رحم است که قدرت حافظه را به انسان بخشیده است. می دانست که
من بهار عمرم را به یاد می آورم و می گریم. خردمند در میان دشت برف آگین ایستاد, به نقطه ای خیره شد و به فکر فرو رفت.
زن از گریستن دست کشید و پرسید: در آن جا چه می بینید؟
خردمند پاسخ داد: دشتی از گل سرخ. خداوند, آن گاه که قدرت حافظه را به من می بخشید, بسیار سخاوتمند بود. می دانست در زمستان, همواره می توانم بهار را یه یاد آورم و لبخند بزنم.
مهتاب نظر یادتون نره
ممنون از همه ی دوستایی که معرفت به خرج میدن و از وبلاگم دیدن می کنن
ببخشید یه روز دیر آپ کردم کلی سرم شلوغ بود و یه ذره هم حالم گرفته بود
راستی محرم بر همگی تسلیت
البته این بهتر از انقراض نسلی (فوت فک و فامیلاست)که تا پارسال داشتیم.
......... نظر یادتون نره هاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
دندون دردم خوب شه چون وقت و حوصله واعصاب دندون پزشکی رو ندارم خصوصا که از بچگی ام یه خاطره بد از دندون پزشکی دارم حالم از هر چی دندون پزشکه بهم میخوره .هنوز هر وقت کسی عطری که اون دکتر دندون پزشکه بچگی ام رو میزنه اعصابم بهم میریزه .البته خودم می دونم این همه تنفر از این قشر زحمت کش جامعه خوب نیستا
.jpg)
